متخصص شنوایی‌شناسی در گفتگو با رادیو سلامت هشدار داد: تأخیر در استفاده از سمعك، می‌تواند منجر به از دست رفتن توانایی پردازش گفتار در مغز شود؛ فرآیندی كه بازگشت آن بسیار دشوار است.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی رادیو سلامت، در دنیای درمان‌های شنوایی، یك باور عمومی و غلط وجود دارد، اینكه باید منتظر ماند تا كم‌شنوایی به درجات بسیار شدید برسد و سپس به سراغ سمعك رفت. دكتر سعید اعرابی، دكترای تخصصی شنوایی‌شناسی در گفتگو با رادیو سلامت این رویكرد را به‌شدت نقد كرد.
وی در ادامه تصریح كرد: هیچ درجه یا دسی‌بل مشخص و ثابتی برای شروع درمان وجود ندارد و هر نوع كم‌شنوایی، بدون توجه به شدت آن، نیازمند ارزیابی تخصصی و اصلاح است.
مغز، قهرمان اصلی ماجراست
دكتر اعرابی در تحلیل علمی خود از فرآیند شنیدن، نكته‌ای را مطرح كرد كه می‌تواند نگاه متخصصان و بیماران را تغییر دهد، او توضیح داد: شنیدن تنها یك فرآیند فیزیكی در گوش نیست، بلكه یك فرآیند شناختی و پردازشی در مغز است. از لحظه‌ای كه صدا از محیط وارد گوش می‌شود تا زمانی كه مغز آن را به عنوان یك گفتار مفهوم تحلیل می‌كند، زنجیره‌ای از سلول‌های مویی، اعصاب و مسیرهای عصبی درگیر هستند.
او هشدار داد: اگر فردی به دلیل كم‌شنوایی، برای مدت طولانی از محرك‌های صوتی محروم بماند، مغز او دچار نوعی تنبلی یا محرومیت شنیداری می‌شود. در این حالت، بخش‌های مسئول پردازش صدا در مغز، كارایی خود را از دست داده و به فعالیت‌های دیگر اختصاص می‌یابند. نكته تكان‌دهنده اینجاست كه حتی با استفاده از بهترین سمعك‌ها در آینده، بازگرداندن این توانایی‌های پردازشی به مغز، بسیار دشوار و گاهی غیرممكن است.
چرا مداخله زودهنگام «درخشان‌تر» است؟
دكتر اعرابی با مقایسه دو سناریوی استفاده از سمعك، بر اهمیت زمان تأكید كرد و اظهار داشت: نتایج استفاده از سمعك در مراحل اولیه كم‌شنوایی، بسیار لذت‌بخش‌تر و درخشان‌تر از استفاده در مراحل پیشرفته است.
این موضوع به‌ویژه در مورد كودكان اهمیت دوچندان پیدا می‌كند. برای كودكان، سمعك تنها ابزاری برای شنیدن نیست، بلكه پیش‌نیاز اصلی برای رشد زبان، یادگیری گفتار و تكامل صحیح سیستم عصبی و شناختی آن‌هاست. در واقع، استفاده به‌موقع از سمعك، تضمین‌كننده این است كه مغز كودك همگام با محیط، با صداها و كلمات رشد كند.
دكتر اعرابی در پایان افزود: كم‌شنوایی را نباید یك مسئله ساده‌ی بلندتر شنیدن دانست. برای حفظ كیفیت زندگی و جلوگیری از تحلیل رفتن توانایی‌های مغزی، استفاده از تكنولوژی‌های كمكی مانند سمعك باید به عنوان یك ضرورت پزشكی و پیشگیرانه، و نه فقط یك راهكار حمایتی در مراحل آخر، در نظر گرفته شود.
