متخصص طب سالمندی با تاكید بر این كه با مداخلات پزشكی و مراقبتی به‌موقع، می‌توان روند پیشروی بیماری آلزایمر را تا حد زیادی كند و آن را به تأخیر انداخت.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی رادیو سلامت، دكتر نیك صولت، متخصص طب سالمندی و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشكی ایران در گفتگو با رادیو سلامت درباره مدیریت علائم زوال عقل و آلزایمر نكات بسیار حیاتی و كاربردی را مطرح كرد و گفت: اگر مشاهده كردید كه مادر یا پدرتان دچار اختلالات شناختی شده‌اند، اولین و مهم‌ترین قدم این است كه تصور نكنید این‌ها صرفاً بخشی از روند طبیعی پیری است. بسیاری از خانواده‌ها زمانی به پزشك مراجعه می‌كنند كه وضعیت فرد بسیار وخیم شده و او دچار بی‌قراری شدید یا از دست دادن كنترل رفتاری شده است.
دكتر صولت تأكید كرد: با مداخلات پزشكی و مراقبتی به‌موقع، می‌توان روند پیشروی این بیماری را تا حد زیادی كند و آن را به تأخیر انداخت.
وی مراجعه فوری به پزشك برای دریافت نسخه دارویی مناسب را اولین اقدام دانست و افزود: بسیار مهم است كه بدانید گاهی اوقات علائم آلزایمر با بیماری‌های دیگری مثل افسردگی یا اضطراب همراه است. پزشك با تشخیص دقیق این موارد و درمان آن‌ها، می‌تواند به بهبود وضعیت حافظه و آرامش بیمار كمك كند.
دكتر صولت خاطرنشان كرد: علاوه بر دارو، نظم در زندگی روزمره یكی از كلیدهای اصلی مدیریت این بیماری است. برای كاهش سردرگمی و حواس‌پرتی بیمار، باید محیط زندگی را برای او قابل پیش‌بینی كرد. برای مثال، قرار دادن همیشگی وسایل شخصی مثل كلید، عینك و تلفن در یك مكان مشخص و ثابت، می‌تواند از استرس‌های ناشی از گم كردن اشیاء جلوگیری كند.
این متخصص طب سالمندی یادآور شد: حفظ ارتباطات اجتماعی و خانوادگی نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. اگر امكان بردن بیمار به محیط‌های بیرون فراهم است، حتماً این كار را انجام دهید. در صورتی كه امكان رفت‌وآمد محدود است، حضور پررنگ فرزندان و به‌ویژه تعامل با نوه‌ها می‌تواند معجزه كند. بازی كردن با نوه‌ها یا انجام كارهای كوچك در كنار آن‌ها، باعث می‌شود فرد احساس مفید بودن و ارتباط با دنیای پیرامون خود را داشته باشد.
یكی از چالش‌های بزرگ در آلزایمر، بی‌قراری‌های ناگهانی است. دكتر صولت با مثال زدن از تجربه‌های خود، توضیح داد: مشغول نگه داشتن ذهن بیمار، بهترین راه برای مقابله با این بی‌قراری‌هاست. لازم نیست حتماً كارهای پیچیده و علمی انجام شود، حتی كارهای ساده‌ای مثل تا كردن لباس، پاك كردن سبزی یا حبوبات، یا حتی بازی با یك عروسك یا كاردستی می‌تواند ذهن فرد را درگیر و آرام كند.
دكتر صولت در پایان تصریح كرد: هدف از این فعالیت‌ها، لزوماً انجام درست و دقیق آن‌ها نیست، بلكه هدف اصلی این است كه ذهن فرد مشغول بماند و از تنهایی و بی‌هدفی كه منجر به بی‌قراری می‌شود، جلوگیری شود. با ایجاد یك برنامه روزانه منظم و فراهم كردن سرگرمی‌های متناسب با علایق فرد، می‌توان كیفیت زندگی را برای بیمار و خانواده او بسیار بهبود بخشید.
