سهیلا باقری، مستندساز جوان رادیویی كه فعالیت خود را از سال 1397 پس از پایان تحصیلات در دانشكده تولید صدا و سیما در رادیو سلامت آغاز كرد، به سرعت توانست با آثار تأثیرگذارش توجهات را به سمت قالب مستند جلب كند.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت، این گفتوگو به بهانه دغدغههای این تهیه كننده در باب اهمیت پژوهش، الگوبرداری صحیح در مستندسازی و جایگاه پیشكسوتان در این عرصه شكل گرفته است.
باقری معتقد است: این جشنواره نقشی كلیدی در احیای توجه به مستند در رادیو داشته اما چالشهایی چون عمل نشدن به وعدههای حمایتی و پخش آثار نامرتبط همچنان باقی است.
سهیلا باقری فعالیت حرفهای خود را با ورود به رادیو سلامت آغاز كرد و اولین تجربه خود را در اولین دوره جشنواره پژواك در بخش مستندنگاری كسب كردد. نقطه عطف كار حرفهای او، همكاری با مدیر شبكه وقت، مرحوم دكتر صدیقه اعتماد سعید، برای تولید مجموعهای از مستندهای پرتره از زنان موفق در حوزه پزشكی بود. او در این پروژه، همراه با فیروزه آدابی و زیر نظر انسیه سمیعپور، مستند پرترهای با عنوان "جانِ مریم" از دكتر مریم رزاقیآذر، فوق تخصص غدد و متابولیسم كودكان، ساخت كه ثمره آن كسب مقام اول در بخش مستند پرتره در دومین دوره جشنواره پژواك بود.
باقری با اشاره به تأثیر شگرف این جشنواره بر فضای تولیدات رادیویی، بیان میكند: حقیقتی كه وجود دارد این است كه اصلاً بعد از برگزاری این جشنواره توجه به قالب مستند در رادیو احیا شد و مورد توجه برنامهسازان و مدیران شبكهها قرار گرفت. با این حال، مسیر حمایت پس از درخشش، با فراز و نشیبهایی همراه بوده است.
یكی از دغدغههای اصلی این مستندساز، كیفیت محتوای پخششده است. او معتقد است اگرچه برخی آثار از رادیو مستند پخش میشوند اما بسیاری از آثار پخش شده در این قالب نمیگنجند و این موضوع موجب الگوبرداری اشتباه برنامهسازان میشود. او بر لزوم توجه به این نكته تأكید دارد كه آثار پخش شده باید الگوی مناسبی از مستندسازی ارائه دهند و مستندسازان باید همواره به منابع علمی و موثق رجوع كنند؛ كتاب "مستند به زبان آدمیزاد" اثر زهرا صفائیان و مهدی آذری را در این زمینه بسیار راهگشا میداند.
باقری در ادامه، كلید موفقیت در مستندسازی را در دو ركن اساسی میداند كه از كارگاههای آموزشی آموخته است: «روایت درست و پژوهش و اشراف بر سوژه ای كه قرار است مستند درباره آن ساخته شود حرف اول را در موفقیت یك اثر مستند می زند.»
در پایان، سهیلا باقری جشنواره پژواك را بیش از یك رقابت، یك گردهمایی بین رادیوییها توصیف میكند؛ جایی كه اهالی رادیو پس از سالها كار صرفاً با عشق، گرد هم میآیند. او از برگزاركنندگان درخواست میكند كه در برگزاریهای آتی، توجه ویژهای به تكریم استادان و پیشكسوتان داشته باشند و جایگاه واقعی آنها در سالنها و در میان مدعوین حفظ شود، تا این گردهمایی واقعاً به محفلی برای بزرگداشت تمامی فعالان این حوزه تبدیل شود. موفقیتهای سهیلا باقری نشان میدهد كه سرمایهگذاری بر روی جوانان پژوهشگر و متعهد، كلید ارتقاء سطح مستندسازی رادیویی كشور است.
