متخصصان مغز و اعصاب پیشبینی میكنند كه تا سال 2050، 150 میلیون نفر در سراسر جهان به زوال عقل دچار خواهند شد.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت به نقل از فلو اسپیس، تحقیقات اخیر نشان میدهد كه احتمال بروز افت شناختی یا ابتلا به آلزایمر در مراحل بعدی زندگی، در افراد مبتلا به اختلال بیش فعالی یا اوتیسم، بیشتر از همتایان آنها با عملكرد عصبی معمول است.
برای نمونه، یك مطالعه كه شامل سوابق پزشكی و دادههای ژنتیكی بیش از 187 هزار بزرگسال 50 ساله و بالاتر از جمله 107 هزار زن بود، نشان داد كه احتمال تشخیص افت شناختی خفیف یا زوال عقل در افراد مبتلا به اختلال بیش فعالی، حدود چهار برابر بیشتر است.
حتی زمانی كه پژوهشگران بهطور خاص بر روی زوال عقل تمركز كردند، باز هم شاهد افزایش خطر بودند. همچنین، حتی در غیاب تشخیص پزشكی ثبتشده، افرادی كه از نظر ژنتیكی در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلال بیش فعالی بودند، نسبت به سایرین، احتمال بیشتری برای تجربه افت شناختی داشتند.
یك پژوهش مشاهدهای دیگر نیز نشان داد كه پس از تعدیل عوامل خطر، سالمندان مبتلا به اوتیسم در مقایسه با افراد دیگر، حدود 20 درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به زوال عقل قرار دارند.
البته این بدان معنا نیست كه تمام افراد مبتلا به اختلال بیش فعالی یا اوتیسم لزوماً به زوال عقل یا آلزایمر دچار خواهند شد، و یا اینكه این شرایط بهخودیخود عامل ایجاد چنین بیماریهایی هستند.
با این حال، دكتر «گری ای. استوبی»، متخصص مغز و اعصاب و مدیر كلینیك اوتیسم بزرگسالان در مركز پزشكی دانشگاه واشنگتن، میگوید: «این یافتهها منطقی به نظر میرسند و احتمالاً ناشی از تركیبی از عادتهای سبك زندگی، ویژگیهای زیستی و عوامل ژنتیكی هستند.»
او توضیح میدهد: «سادهترین مثال در حوزه ژنتیك، بررسی افرادی است كه دارای شرایط ژنتیكی نادر هستند؛ شایعترین این موارد، سندرم داون است. میدانیم كه در افراد مبتلا به سندرم داون، شیوع اوتیسم بیشتر است و همچنین خطر ابتلا به آلزایمر در سنین پایینتر در آنها بالاتر است؛ بنابراین، این موضوع بر آمارها تأثیر میگذارد.»
تا 45 درصد از موارد ابتلا به زوال عقل را میتوان با بهبود پیشگیرانه 14 عامل— از جمله خواب، ارتباطات اجتماعی و ورزش— به تعویق انداخت یا از بروز آنها جلوگیری كرد.