یك كارشناس صنعت برق، با تأكید بر اینكه تقاضای سرمایشی در ایران ماهیتی منطقهای و اقلیممحور دارد، گفت: سیاستهای مدیریت مصرف برق باید متناسب با شرایط هر منطقه طراحی شود.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت، سید سعید میرشریفی، كارشناس صنعت برق، با تأكید بر اینكه تقاضای سرمایشی در ایران ماهیتی منطقهای و اقلیممحور دارد، گفت: سیاستهای مدیریت مصرف برق باید متناسب با شرایط هر منطقه طراحی شود.
به گفته وی، كاهش 5 درصدی حساسیت دمایی تجهیزات سرمایشی و افزایش یك درجهای دمای آسایش میتواند در مجموع نقش مؤثری در كاهش بار سرمایشی و عبور از اوج مصرف برق تابستان ایفا كند.
كارشناس صنعت برق، با اشاره به نتایج مطالعات انجامشده در حوزه تقاضای سرمایشی كشور گفت: مدیریت مؤثر تقاضای سرمایشی در سطح كشور نیازمند درك دقیق رفتار بار سرمایشی در مناطق مختلف و شناخت محركهای اصلی آن است؛ چراكه شكلگیری این تقاضا به شدت تحت تأثیر تنوع اقلیمی منطقهای، اثرات تقویمی مانند تفاوت میان روزهای كاری و تعطیل و همچنین نوع سیستمهای سرمایشی مورد استفاده قرار دارد.
وی افزود: بررسیها نشان میدهد دما و رطوبت نسبی از مهمترین عوامل هواشناسی مؤثر بر تقاضای سرمایشی هستند. همچنین مداخلات مبتنی بر تقویم، از جمله تغییر روزهای كاری یا اعمال تعطیلات، عمدتاً در مناطق شهری بزرگ نظیر تهران، البرز، اصفهان، مشهد و تبریز اثرگذاری بیشتری دارند؛ مناطقی كه تقاضای سرمایشی در آنها حساسیت بالاتری به نوع روز نشان میدهد.
میرشریفی با بیان اینكه گرمایش جهانی و افزایش دما، ضرورت توسعه سیستمهای سرمایشی با بهرهوری بالاتر را دوچندان كرده است، گفت: افزایش تقاضای بار سرمایشی در تابستانهای گرم موجب تشدید اوج مصرف برق میشود و كفایت شبكه برق را با چالش مواجه میكند. این موضوع در كشورهایی مانند ایران كه با محدودیت منابع آب نیز روبهرو هستند، اهمیت بیشتری دارد.
وی ادامه داد: در چنین شرایطی، پیشبینی دقیق و مكانی بار سرمایشی اهمیت فراوانی دارد؛ زیرا برآورد بیش از حد میتواند به سرمایهگذاریهای غیرضروری منجر شود و برآورد كمتر از واقع نیز پایداری شبكه برق را به خطر اندازد.
این كارشناس صنعت برق دمای آسایش را یكی از مهمترین محركهای مستقیم تقاضای سرمایشی دانست و اظهار كرد: بر مبنای مدلهای تقاضای سرمایشی با تفكیك مكانی، دو اهرم اصلی برای كاهش مصرف برق وجود دارد. نخست افزایش دمای نقطه تنظیم سیستمهای سرمایشی كه بیشتر به مداخلات رفتاری و فرهنگسازی مربوط میشود و دوم ارتقای راندمان حرارتی ساختمانها و تجهیزات سرمایشی.
وی افزود: نتایج مطالعات نشان میدهد كاهش 5 درصدی حساسیت دمایی تقاضای بار سرمایشی از طریق بهبود راندمان تجهیزات برقی و تأسیسات ساختمانی میتواند حدود 3.8 درصد از تقاضای بار سرمایشی كشور را كاهش دهد. همچنین افزایش یك درجه سانتیگرادی دمای آسایش یا آستانه فعالسازی سیستمهای سرمایشی میتواند حدود 2.5 درصد از بار سرمایشی كشور بكاهد.
میرشریفی در تشریح الگوی منطقهای تقاضای برق برای سرمایش گفت: شرایط اقلیمی تأثیر قابل توجهی بر شكلگیری بار سرمایشی دارد. به طور كلی مناطق شمالی كشور دمای پایینتر و مناطق ساحلی در امتداد دریای خزر و خلیج فارس رطوبت بیشتری را تجربه میكنند. همچنین سرعت باد در شرق و جنوب شرق كشور نقش مؤثری در الگوی مصرف برق دارد.
وی افزود: بررسیها نشان میدهد استانهای هرمزگان، بوشهر، خوزستان، سیستان و بلوچستان و ایلام طولانیترین دورههای گرم سال را تجربه میكنند، در حالی كه خراسان شمالی، خراسان رضوی، قزوین و مركزی دارای كوتاهترین دورههای گرم هستند.
این كارشناس صنعت برق ادامه داد: زمان آغاز تقاضای سرمایشی نیز در مناطق مختلف كشور متفاوت است؛ بهگونهای كه در استان خوزستان واكنش مصرفكنندگان به افزایش دما از اواسط اسفندماه آغاز میشود، در حالی كه این روند در استان كردستان حدود دو ماه و نیم دیرتر مشاهده میشود.
وی با تأكید بر لزوم تعیین منطقهای دمای آسایش گفت: تعیین یك دمای آسایش یكنواخت برای سراسر كشور كارایی لازم را ندارد و باید متناسب با شرایط اقلیمی، جغرافیایی و ویژگیهای هر منطقه تعیین شود.
میرشریفی خاطرنشان كرد: نتایج مطالعات نشان میدهد در مناطق معتدل هر یك درجه افزایش دما به طور متوسط حدود 3.8 درصد و در مناطق مرطوب حدود 4.9 درصد بر تقاضای بار سرمایشی میافزاید. این میزان در برخی استانها از جمله گیلان حتی به بیش از 6 درصد نیز میرسد.
وی در پایان تأكید كرد: علاوه بر عوامل آبوهوایی، متغیرهای رفتاری، فرهنگی، سطح توسعه فناوری شهری و نحوه طراحی ساختمانها نیز در شكلگیری الگوهای تقاضای سرمایشی نقش دارند. از این رو طراحی یك مدل یكنواخت برای مدیریت تقاضای سرمایشی در سراسر كشور كارآمد نیست و لازم است سیاستها و برنامههای مدیریت مصرف برق بر اساس ویژگیهای اقلیمی و ساختاری هر منطقه تدوین و اجرا شوند.
