با هدف افزایش آمادگی خانوارها و مراقبان، اصول ضروری حمایت از افراد دارای معلولیت ذهنی در زمان حملات هوایی تشریح و بر نقش آرامسازی، هدایت ایمن و تأمین محیط آشنا برای كاهش آسیب تأكید میشود.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت، توجه ویژه به نیازهای افراد دارای معلولیت ذهنی در شرایط بحرانی از جمله حملات هوایی تأكید شده است.
این افراد به دلیل محدودیت در درك شرایط و واكنشهای غیرقابلپیشبینی، بیش از دیگران نیازمند همراهی و آرامسازی هستند و داشتن یك برنامه ساده میتواند از خطرات جدی جلوگیری كند.
در بخش نخست، حفظ آرامش و ارائه توضیحاتی بسیار مختصر و قابل فهم مورد توجه قرار گرفته است.
به مراقبان توصیه میشود با لحن آرام توضیح دهند كه انتقال به مكان امن لازم است و از جملات پیچیده یا طولانی استفاده نكنند.
برقراری تماس چشمی آرام و استفاده از كلمات یا نشانههای آشنا نیز از نكات كلیدی اعلام شده است.
در ادامه، هدایت فیزیكی ایمن به عنوان یكی از مهمترین مراحل حمایت مطرح شده است. گرفتن دست فرد، قرار دادن دست بر شانه و انتخاب مسیری ساده و از پیش تعیینشده میتواند احساس امنیت را تقویت كند.
همچنین تأكید شده كه از كشیدن، عجله یا ایجاد فشار باید خودداری شود.
استفاده از وسایل آشنا و آرامبخش حائز اهمیت است.
ارائه اسباببازی، هدفون، پتو یا وسیله مورد علاقه فرد، پوشاندن گوشها برای كاهش سروصدا و ایجاد نور ملایم از جمله اقداماتی است كه به كاهش اضطراب كمك میكند.
حفظ ارتباط كلامی پیوسته و اطمینانبخش نیز از توصیههای اصلی است. تكرار جملههای كوتاه مانند «همهچیز خوبه» یا «امن هستیم» در محیط پناهگاه میتواند سطح تنش را كاهش دهد، بهویژه در افرادی كه نسبت به صداهای بلند حساس هستند.
در بخش مرتبط با مدیریت واكنشهای شدید مانند گریه یا بیقراری، تأكید میشود كه مراقب باید در كنار فرد بنشیند، محیط پیرامون را خلوت كند و اجازه دهد وسیله آرامبخش همراه او باشد. استفاده از تهدید یا دستورهای بلند میتواند وضعیت را بدتر كند.
در پایان، یادآوری میشود كه اگر فرد دارو مصرف میكند، همراه داشتن داروها و توجه به علائم تشنج یا اضطراب شدید ضروری است. همچنین مراقبان باید برنامه اضطراری ساده و تمرینشده داشته باشند و پس از پایان خطر، با آرامش وضعیت را برای فرد توضیح دهند.
