وقتی صدای انفجار، لرزش شیشهها یا ارتعاش زمین احساس میشود، هم كودكان و هم بزرگسالان دچار ترس و اضطراب میشوند. با این حال، شیوه بروز این ترس در كودكان با بزرگسالان متفاوت است.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت، شناخت تفاوتها میتواند به خانوادهها كمك كند تا در شرایط بحرانی بهتر از یكدیگر حمایت كنند.
واكنشهای رایج در كودكان
كودكان به دلیل درك محدود از مفهوم خطر، بیشتر با احساس ناامنی واكنش نشان میدهند. برخی نشانههای رایج عبارتاند از:
كابوسهای شبانه
شبادراری
چسبیدن به والدین یا بزرگترها
گریه یا ترس ناگهانی
تغییر خلق یا پرخاشگری
بازی كردن یا تكرار صحنههای ترسناك در بازیها
واكنشهای رایج در بزرگسالان
بزرگسالان معمولاً تلاش میكنند احساسات خود را كنترل كنند، اما فشار روانی میتواند به شكلهای زیر بروز كند:
اضطراب و نگرانی مداوم
بیخوابی یا اختلال خواب
تحریكپذیری و عصبانیت
گوشبهزنگی و احساس ناامنی
مشكل در تمركز
مرور ذهنی صحنههای حادثه
نكات كاربردی برای خانوادهها و اطرافیان
برای كاهش اضطراب كودكان و حتی بزرگسالان در شرایط بحرانی میتوان اقدامات ساده اما مؤثری انجام داد:
با صدایی آرام صحبت كنید و جملات اطمینانبخش بگویید؛ مانند «الان در كنار هم هستیم» یا «مراقب هم هستیم».
ترس كودك را كوچك یا بیاهمیت جلوه ندهید. پذیرش احساسات او بسیار مهم است.
اجازه دهید كودك درباره احساساتش صحبت كند یا از طریق نقاشی و بازی آنها را بیان كند.
بازیهای آرامبخش مانند نقاشی، پازل، لگو یا داستانگویی میتواند به كاهش استرس كمك كند.
تا حد امكان برنامههای عادی زندگی مانند زمان خواب و غذا حفظ شود.
از دیدن اخبار یا تصاویر ترسناك در حضور كودكان خودداری كنید.
آرامش بزرگترها نقش مهمی در احساس امنیت كودكان دارد.
تفاوتهای كلیدی
كودك در چنین شرایطی بیشتر به واكنشهای هیجانی و بدنی متكی است، چون سازوكارهای شناختی كامل ندارند.
بزرگسالان بیشتر تجربه را معنادهی میكنند و همین «تفسیر» گاهی شدت اضطراب را افزایش میدهد.
كودكان برای بازیابی امنیت نیاز به حضور فیزیكی و هیجانی یك بزرگسال دارند؛ اما بزرگسالان نیازمند اطلاعات و كنترل نسبی روی وضعیتاند.
