عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشكی ایران، با بیان اینكه آلودگی صوتی در فضاهای شهری و صنعتی یكی از معضلات جدی سلامتی به شمار میآید، گفت: صدای حاصل از ترافیك، صنایع، بوقهای بیرویه و وسایل نقلیه فرسوده میتواند باعث اضطراب، اختلال خواب، افزایش فشار خون، افت حافظه و حتی آسیب شنوایی شود.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت، دكتر صابر مرادی حنیفی، متخصص بهداشت حرفهای و ایمنی كار و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشكی ایران، در برنامه «به زندگی سلام كن» در تعریف آلودگی صوتی افزود: هرگونه صدای ناخواسته و خارج از محدوده استاندارد كه باعث ناراحتی و آزردگی افراد شود، آلودگی صوتی محسوب میشود. صداهای ناشی از ترافیك سنگین، كارگاههای صنعتی و بوقهای پیدرپی خودروها از عمدهترین منابع این آلودگی هستند.
او با بیان اینكه در فضاهای شهری، آلودگی صوتی در مقایسه با محیطهای صنعتی تأثیرات متفاوتی دارد، ادامه داد: صداهای ناگهانی، بلند و تكرارشونده در شهرها میتوانند باعث اضطراب، استرس، اختلال خواب و حتی رفتارهای پرخاشگرانه شوند.
مرادی حنیفی با تاكید بر اینكه زندگی در مناطق پرصدا میتواند یكی از فاكتورهای افزایش فشار خون و مشكلات قلبی و روانی باشد، افزود: این اثرات معمولاً به مرور و در مواجهه طولانیمدت با صداهای بالای حد مجاز بروز میكنند؛ حتی كودكان و نوجوانانی كه در معرض صداهای بیش از حد مجاز هستند دچار كاهش تمركز و ضعف حافظه میشوند.
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشكی ایران با تأكید بر ضرورت كنترل منابع صوتی در شهرها گفت: ایجاد دیوارهای جاذب صوت در مسیرهای پرترافیك، توسعه كمربندهای فضای سبز با درختان متراكم و استفاده از مصالح ساختمانی جذبكننده صدا از راهكارهای مؤثر در كاهش آلودگی صوتی هستند.
او همچنین به موضوع فرهنگسازی در استفاده از بوق اشاره و بیان كرد: بوق خودرو ابزاری هشداردهنده است اما در برخی موارد متأسفانه تبدیل به وسیلهای برای تخلیه عصبانیت شده است. اصلاح این رفتار اجتماعی از مهمترین گامهای كنترل آلودگی صوتی در كلانشهرها است.
مرادی درباره استانداردهای صوتی گفت: بر اساس استانداردهای ملی ایران، میزان مجاز صدا در محیطهای صنعتی باید كمتر از 85 دسیبل در هشت ساعت كاری باشد تا از آسیب شنوایی جلوگیری شود. در محیطهای شهری نیز حد مجاز بین 45 تا 55 دسیبل در طول روز و كمتر از 45 دسیبل در شب تعیین شده است.
این متخصص بهداشت حرفهای و ایمنی كار با بیان اینكه قرار گرفتن طولانیمدت در معرض صداهای بالاتر از 85 دسیبل میتواند به سلولهای شنوایی گوش آسیب برساند و باعث افت دائمی شنوایی شود، افزود: در محیطهای شهری این حد معمولاً كمتر است، اما اثرات روانی و عصبی آن بیشتر مشاهده میشود.
مرادی در ادامه به وضعیت كلانشهرها اشاره كرد و گفت: در شهرهایی مانند تهران، به دلیل تراكم خودروها، موتورسیكلتهای فرسوده و وجود كارگاههای صنعتی در محدودههای مسكونی، میزان صدا در بسیاری از مناطق بالاتر از حد مجاز است. در برخی نقاط پرترافیك، شدت صوت به بالای 70 دسیبل میرسد كه این رقم برای سلامت انسان خطرناك تلقی میشود.
او با بیان اینكه در محیطهای صنعتی لازم است از گوشیهای محافظ شنوایی مانند ایرپلاگ و ایرماف استفاده شود، افزود: در محیطهای شهری نیز كاهش مواجهه با صداهای بلند، بستن شیشههای خودرو در ترافیك و پرهیز از سكونت در مناطق شلوغ از اقدامات مؤثر است.
مرادی حنیفی در ادامه اضافه كرد: در صنایع، اگر امكان كاهش منبع صدا وجود نداشته باشد، میتوان با طراحی مهندسی و آكوستیك محیط، یا استفاده از موانع و عایقهای صوتی، شدت صدا را تا حد مجاز پایین آورد.
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشكی ایران، با تاكید بر اینكه آلودگی صوتی پدیدهای خاموش اما جدی است كه بر سلامت روان و جسم انسانها تأثیر مستقیم دارد، ظهاركرد: باید آن را همانقدر جدی گرفت كه آلودگی هوا را میگیریم. كاهش منابع صدا، فرهنگسازی عمومی، نظارت بر وسایل نقلیه پرصدا و توسعه فضای سبز شهری میتوانند نقش تعیینكنندهای در مدیریت این بحران داشته باشند.
