یك مطالعه نشان داده است افرادی كه مدت زمان خواب طولانیتری دارند، احتمال بیشتری دارد كه پروتئین مغزی مرتبط با آلزایمر بیشتری داشته باشند.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت به نقل از مدیكال نیوز تودی، این مطالعه نشان داد كه خوابیدن بیش از 8.5 ساعت در شب با نشانگرهای زیستی خون پروتئین تاو مرتبط است، كه نشان میدهد خواب طولانی ممكن است نشان دهنده تخریب عصبی زودرس باشد.
هرچه زوال عقل- كه بیماری آلزایمر شایعترین نوع آن است- زودتر تشخیص داده شود، پیشآگهی برای فرد مبتلا بهتر است.
اگرچه هیچ درمانی وجود ندارد، اما تشخیص زودهنگام آلزایمر میتواند به تأخیر در پیشرفت بیماری كمك كند، امكان استفاده از درمانهای اصلاحكننده بیماری، مانند لكانماب و دونانماب را در صورت لزوم فراهم كند و به بیماران و مراقبان زمان دهد تا مراقبتهای مناسب را ترتیب دهند.
چندین مطالعه، تغییرات خواب را با ابتلا به بیماری آلزایمر مرتبط دانستهاند و اكنون یك مطالعه، مكانیسم فیزیولوژیكی احتمالی زیربنایی این ارتباط را پیشنهاد كرده است.
این مطالعه جدید نشان داد افرادی كه به طور متوسط بیش از 8.5 ساعت در شب میخوابند، سطح بالاتری از نشانگر زیستی خون p-tau181 دارند كه نشان میدهد خواب طولانی ممكن است نشانه اولیه تغییرات عصبی باشد.
محققان دادههای 2410 شركتكننده در مطالعه قلب فرامینگهام را تجزیه و تحلیل كردند.
همه شركتكنندگان دادههای مربوط به مدت زمان خواب و نتایج سنجش حداقل یكی از چهار نشانگر زیستی مبتنی بر خون را كه توسط خودشان گزارش شده بود، داشتند: p-tau181، كل تاو (t-tau)، زنجیره سبك نوروفیلامنت (NfL) یا پروتئین اسیدی فیبریلاری گلیال (GFAP).
شركتكنندگان مدت زمان معمول خواب را در طول ویزیتهای كلینیكی به تكنسینها گزارش دادند، آنها همچنین نمونههای خون ناشتا را برای تجزیه و تحلیل نشانگر زیستی ارائه دادند.
محققان عوامل متعددی را كه ممكن است بر خواب و نشانگرهای زیستی تأثیر بگذارند، در طول تجزیه و تحلیل در نظر گرفتند:
- سن در زمان معاینه بالینی
- وضعیت APOE e4 - این ژن خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش میدهد
- جنسیت بیولوژیكی
- آپنه انسدادی خواب گزارش شده توسط خود فرد
- وضعیت افسردگی
- عملكرد كلیه
محققان پی بردند همه نشانگرهای زیستی با افزایش مدت خواب افزایش داشتند، اما این افزایش فقط برای p-tau181 قابل توجه بود.
P-tau181 منحنی J شكل داشت، به طوری كه افراد كمخواب، خواب بیشتری نسبت به افراد معمولی داشتند. سپس با خواب بیش از 8.5 ساعت، به طور پیوسته افزایش یافت و برای افرادی كه 10 ساعت یا بیشتر خواب گزارش میكردند، به شدت افزایش یافت.
«ونسا ام. یانگ»، محقق ارشد و پژوهشگر فوق دكترا در موسسهی گلن بیگز برای آلزایمر و بیماریهای عصبی در مركز سلامت دانشگاه تگزاس در سن آنتونیو، در یك بیانیهی مطبوعاتی گفت: «بسیاری از مردم نگران این هستند كه آیا عادات خوابشان بر سلامت مغزشان تأثیر میگذارد یا خیر.»
یانگ خاطرنشان كرد: «از آنجا كه این یك مطالعهی مقطعی است و نه یك مطالعهی طولانی مدت، نمیتوانیم بگوییم كه خواب طولانی باعث آلزایمر میشود، اما یافتهها نشان میدهد كه ممكن است ارزش نظارت داشته باشد و خواب بیشتر همیشه برای سلامت مغز بهتر نیست.»
بیماری آلزایمر 15 تا 20 سال قبل از بروز علائم، به طور خاموش در مغز آغاز میشود و اولین تغییرات پاتولوژیك ممكن است بر نواحی دخیل در تنظیم چرخه خواب و بیداری تأثیر بگذارد. در نتیجه، افراد ممكن است به تدریج قبل از اینكه متوجه هرگونه مشكل حافظه شوند، شروع به خوابیدن طولانیتر كنند.
یانگ در ادامه افزود: «زوال عقل تحت تأثیر رابطه پیچیدهای از ژنتیك، سلامت عروق، سبك زندگی و پیری قرار دارد. خواب یك قطعه از این پازل است و حفظ بهداشت خواب خوب، در كنار فعالیت بدنی معمول، كاهش خطر قلبی عروقی و تحریك شناختی، همچنان یكی از معقولترین استراتژیها برای ارتقای سلامت طولانی مدت مغز است.»
