بر اساس نتایج یك مطالعه جدید، تحرك و فعالیت بدنی ممكن است كلید كند كردن روند افت عملكرد جسمی و ذهنی مرتبط با بیماری پاركینسون باشد.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند كه در بیماران مبتلا به پاركینسون با سطح فعالیت بدنی بالاتر، روند تشدید علائم حركتی و همچنین مشكلات مربوط به تفكر و حافظه، كندتر است.
یافته‌های پژوهشگران نشان داد افرادی كه در هفته بیش از هشت ساعت فعالیت بدنی داشتند، بیشترین بهره را از این كار بردند.
دكتر «دونگ-وو ریو»، پژوهشگر ارشد این مطالعه از دانشگاه سینسیناتی در اوهایو، در یك بیانیه خبری گفت: «مطالعه ما نشان داد كه فعالیت بدنی ممكن است فواید دوگانه‌ای داشته باشد و با كُند شدن روند افت عملكردهای حركتی و شناختی مرتبط است.»
پاركینسون یك اختلال تحلیل‌برنده است كه بر توانایی فرد در حركت كردن تأثیر می‌گذارد. به گفته مؤسسه ملی بهداشت، برخی از بیماران مبتلا به پاركینسون در نهایت دچار مشكلاتی در زمینه تفكر و حافظه نیز می‌شوند.
در این مطالعه جدید، محققان وضعیت نزدیك به 300 فرد مبتلا به پاركینسون خفیف تا متوسط را به مدت حداكثر هفت سال زیر نظر گرفتند. میانگین سنی این افراد 66 سال بود.
شركت‌كنندگان میزان تقریبی ساعات فعالیت بدنی هفتگی خود را در محل كار، خانه و یا هنگام انجام سرگرمی‌ها و فعالیت‌های تفریحی گزارش كردند. آنها همچنین برای ارزیابی علائم پاركینسون و توانایی‌های شناختی خود، سالانه در آزمون‌هایی شركت می‌كردند.
تیم پژوهشی افراد را بر اساس مجموع زمان صرف‌شده برای تحرك و فعالیت به سه گروه تقسیم كرد: گروه با فعالیت كم (كمتر از 4 ساعت در هفته)، گروه با فعالیت متوسط (4 تا 8 ساعت در هفته) و گروه با فعالیت زیاد (بیش از 8 ساعت در هفته).
نتایج نشان داد كه حتی پس از در نظر گرفتن سایر عوامل مؤثر، گروهی كه فعالیت بدنی بالایی داشتند، روند كندتری را در تشدید علائم حركتی و افت توانایی تفكر و حافظه تجربه كردند.
محققان همچنین دریافتند كه اگر بیماران زمان بیشتری را به ورزش‌های بدنی شدید اختصاص می‌دادند، وضعیت بهتری داشتند؛ ورزش‌هایی كه می‌تواند شامل دویدن آرام، دوچرخه‌سواری سریع، ورزش‌های تیمی، تنیس انفرادی، بیل زدن خاك و حمل بارهای سنگین باشد.
دكتر ریو گفت: «فواید احتمالی فعالیت بدنی برای افراد مبتلا به پاركینسون ممكن است به مدت‌زمان فعال بودن آنها و تداوم ورزش در طول زمان بستگی داشته باشد.»
پژوهشگران نتیجه گرفتند كه این یافته‌ها نشان‌دهنده احتمال وجود ارتباطی ناشناخته میان نحوه تأثیرگذاری بیماری پاركینسون بر حركت و عملكردهای شناختی است.
محققان این فرضیه را مطرح كردند كه ورزش ممكن است با بهبود خون‌رسانی به مغز، كاهش التهاب سلول‌های عصبی و تقویت توانایی مغز برای تغییر از طریق رشد و سازمان‌دهی مجدد، اثرات مخرب پاركینسون را خنثی كند.
آنها همچنین افزودند كه فعالیت بدنی موجب ترشح مواد بیوشیمیایی محافظ مغز می‌شود.
ریو خاطرنشان كرد كه تفاوت‌های مشاهده‌شده اندك بودند، اما اگر افراد برای مدتی طولانی‌تر از دوره هفت‌ساله این مطالعه تحت پایش قرار گیرند، ممكن است این تفاوت‌ها معنادارتر شوند.
ریو گفت: «از آنجا كه شركت‌كنندگان در ابتدای مطالعه عموماً از مهارت‌های تفكر و حافظه خوبی برخوردار بودند، نتایج ما باید با احتیاط تفسیر شود و انجام مطالعات بیشتر ضروری است.»
